Gdy mówimy dziś o zdolności obronnej Polski, trzeba zacząć od prostego faktu: armia nie wygląda już jak relikt z przełomu wieków — to siła, która w ciągu kilku lat przeszła gruntowną modernizację i liczbową rozbudowę. Oficjalne zestawienia wyposażenia Wojsk Lądowych pokazują, że Polska dysponuje imponującą pulą ciężkiego sprzętu, który w konflikcie konwencjonalnym daje realne możliwości prowadzenia obrony i opóźniania agresora. Na liście stanowiącej publiczne zestawienie sprzętu widzimy obecność nowoczesnych czołgów oraz gęste rozmieszczenie artylerii lufowej i rakietowej. Zgodnie z oficjalnym inwentarzem (stan w wykazie Wojska Polskiego):
Czołgi: 700+ maszyn różnego typu (nie licząc maszyn z poprzedniej epoki),
Artyleria lufowa: to także ponad 700+ maszyn siejących zgrozę na polu walki z czego połowa to bardzo nowoczesne systemy.
Artyleria rakietowa: to niespełna ponad 350 maszyn z czego połowa odpowiada najnowszym standardom pola walki z donośnością prawie 300km.
Ten katalog nie jest listą życzeń — to realna, materialna baza, z której można sformować zarówno jednostki obronne, jak i mobilne kontruderzenia.
Liczebność i jakość to jednak nie wszystko — równie ważna jest modernizacja oraz logistyczne zaplecze. Polska równocześnie inwestuje w uzupełnianie zapasów amunicji, rozwój przemysłu zbrojeniowego i programy produkcyjne, by uniezależnić się od krótkoterminowych dostaw. W ostatnich miesiącach rząd przeznaczył znaczące środki na zwiększenie produkcji amunicji 155 mm i 120 mm, uruchamiając nowe projekty fabryk i partnerstwa międzynarodowe, ponieważ bez amunicji nawet najlepsze działo jest tylko ciężkim kawałkiem metalu. Te działania zostały dodatkowo wzmocnione europejskim wsparciem finansowym, które ma poprawić zdolności magazynowania i logistykę — co z kolei przekłada się na realną wytrzymałość w czasie długotrwałego konfliktu. Jednocześnie wkrótce ukaże się artykuł wyjaśniający o co chodzi z „brakiem” amunicji w Polsce.
Kolejnym aspektem, który znacząco zwiększa bezpieczeństwo Polski, jest obecność sojuszniczych, prepozycjonowanych zasobów logistycznych i sprzętowych — amerykańskie składy i stanowiska APS (Army Prepositioned Stocks) oraz materiały przesunięte bliżej wschodniej flanki umożliwiają szybkie dopełnienie braków i szybkie wzmocnienia w rakietach, haubicach i pojazdach opancerzonych. W praktyce oznacza to, że polskie jednostki nie polegają wyłącznie na krajowych dostawach: w rejonie Polski są składy sojusznicze, z których można szybko pobrać m.in. czołgi, pojazdy bojowe i systemy artyleryjskie. To kluczowa zmiana strategiczna ostatnich lat — od zapasów magazynowanych daleko od frontu, do gotowych zestawów rozlokowanych bezpośrednio na flance (Przynajmniej 200 czołgów Abrams, 150 Dział Paladyn, 200+ Wozów opancerzonych Bradley a wszystko utrzymywane w pełnej gotowości bojowej).
Trzeba też spojrzeć na dynamikę zamówień i transferów: kontrakty na kolejne partie czołgów K2 z Korei Południowej, kontynuacja dostaw Abramsów z USA (około 50 w drodze do polski) i modernizacja Leopardów sprawiają, że bilans sił pancernej Polski stale się poprawia — nie tylko liczbowo, ale i jakościowo. To z kolei przesuwa sprawę odstraszania: potencjalny agresor musi brać pod uwagę nie tylko liczbę pojazdów, ale też ich nowoczesność, interoperacyjność z NATO i dostęp do precyzyjnej artylerii rakietowej.
Oczywiście liczby same w sobie nie przesądzają wszystkiego. Kluczowe są: przygotowanie załóg, łączność, integracja systemów dowodzenia i zaawansowany system logistyczny — a nad tymi elementami Polska pracuje równolegle do zakupów. Programy szkoleniowe, modernizacje systemów dowodzenia i inwestycje w cyber- oraz obronę przeciwlotniczą budują system, który potrafi wykorzystać siłę pancerza i ognia artyleryjskiego tam, gdzie jest ona najbardziej efektywna. Dodatkowo współpraca z sojusznikami oraz umowy o szybkich dostawach oznaczają, że Polska nie walczy logistycznie w pojedynkę.
Podsumowując: zestaw konwencjonalnych zdolności, którymi dziś dysponuje Polska — od kilkuset nowoczesnych czołgów (K2, Leopard, Abrams, PT-91), poprzez duże zasoby artylerii lufowej i gęstą sieć wyrzutni rakietowych (Grad, Langusta, HIMARS, Chunmoo), aż po rosnące możliwości krajowej produkcji amunicji oraz sojusznicze składy — tworzy realny i wielowarstwowy system obronny. To system, który nie gwarantuje braku strat w razie konfliktu, ale sprawia, że atak na Polskę nie będzie ani łatwy, ani tani. Innymi słowy — Polska ma czym się bronić; pozostaje pytanie, czy potencjalny agresor jest gotów zapłacić cenę, jakiej by wymagało przełamanie tak rozbudowanej, nowoczesnej i wspieranej przez sojusz konfiguracji obronnej.
